Kiszczak oskarża Mazowieckiego i Wałęsę

Nic bardziej niż ubiegłotygodniowe obchody dwudziestolecia „otwarcia się" muru berlińskiego (jak trafnie, zamiast „obalenia", powiedziała Angela Merkel) dowodzi, jak silne pozostają obawy przed zjednoczonymi Niemcami nie tylko za granicą, ale w nich samych.

Walka, którą Platforma podjęła w celu niedopuszczenia do powołania minimalnie choćby obiektywnej komisji śledczej w sprawie afery hazardowej, jest sama w sobie dowodem, że w aferze tej nie chodzi tylko o ratowanie głów jej kierownictwa, ale o życiowy interes całej partii.

Walka, którą Platforma podjęła w celu niedopuszczenia do powołania minimalnie choćby obiektywnej komisji śledczej w sprawie afery hazardowej, jest sama w sobie dowodem, że w aferze tej nie chodzi tylko o ratowanie głów jej kierownictwa, ale o życiowy interes całej partii.

Chlebowski walczył z hazardem, Drzewiecki walczył z hazardem, Tusk też walczy z hazardem. I powinien skończyć tak samo, jak jego hazardowi przyjaciele.

Rolę Donalda Tuska w polityce najłatwiej dostrzec oglądając film „Nocna zmiana". Młody wówczas człowiek zachował się jak stary, doświadczony czekista, bez wahania podrzynający gardło polskiej demokracji.

W warunkach polskich wszelka przestępczość zorganizowana, a już najbardziej korupcja wśród elit władzy, musi być uznawana za podstawowe i największe zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, poza wybuchem wojny.

Śniło mi się, że Donald Tusk złożył dymisję wraz z oświadczeniem, że rezygnuje z kandydowania na urząd prezydenta , a Lech Kaczyński zapowiedział, że udzieli byłemu premierowi ułaskawienia w każdej sprawie karnej, w której ten podejmie pełną współpracę z organami ścigania.

To prawda, że afera hazardowa ma dla Donalda Tuska cechy tragedii. Oto właśnie w tym czasie, gdy zakazał swoim kompanom rabunku i  łupiestwa, dosięgły go konsekwencje jego własnych czynów sprzed 20 lat. W chwili, gdy, wydawało się,  wystarczy już tylko biernie czekać na objęcie najwyższego udziału w państwie, to bezbronne i upokorzone przez niego państwo wierzgnęło i postawiło go tam, gdzie powinien stanąć już na początku - na progu więzienia.

Kiedy ogląda się w telewizji przesłuchania  przed sejmową komisją śledczą w sprawie porwania Krzysztofa Olewnika, można odnieść wrażenie, że w prokuraturach wszystkich szczebli pracują ludzie nie tylko niekompetentni, ale również głupi i podli.